De Franse architecten Patrick Bouchain en Bastien Lechevalier ontwierpen en realiseerden een "Maison", een thuis voor het bedrijf "Nature et Découvertes". Het onconventionele gebouw bestaat uit 15 kleine huizen. Erfgoed, moderniteit en natuur zijn in het concept met elkaar vervlochten. De opdracht ging gepaard met grote uitdagingen. Het paleis van de zonnekoning Lodewijk XIV domineert de stad. De visuele assen tussen het paleis en het nabijgelegen bos moesten behouden blijven. Het gebouw mocht een bepaalde hoogte niet overschrijden. Het gebouw was gebaseerd op de oude, zware staalconstructie van de voormalige goederenhal – 3.000 m2 kantoorruimte en een winkel moesten worden ondergebracht.
Francois Lemarchand, oprichter van Nature et Découvertes, werd geboren in Versailles en wilde zijn nieuwe hoofdkantoor in zijn geboortestad vestigen. Hij wilde geen koud, onpersoonlijk kantoorgebouw, maar een thuis voor zijn firma en zijn medewerkers. Het nieuwe firmagebouw moest worden gebouwd volgens ecologische principes en de filosofie van de onderneming weerspiegelen. De modernste technieken van houtbouw werden gebruikt, de recentste technologie werd ingezet bij de fotovoltaïsche modules en het natuurlijke licht werd optimaal gebruikt. "Het licht wordt opgevangen aan de noordgevel", vertelt Bastien Lechevalier. "De spitse dakkapellen zorgen voor een stabiel licht. In het zuiden daarentegen is de gevel meer gesloten", zegt Lechevalier. De eindgebruiker stond altijd centraal bij de overwegingen. "De bouwheer of de eigenaar is niet altijd de gebruiker", legt de architect uit. "Maar we moeten echter de gewoonten en behoeften van de gebruikers kennen, want zij zijn degenen die elke dag in het gebouw zijn en hier werken", legt hij zijn aanpak uit.
Het gebouw is onderverdeeld in 15 kleine huizen. Ze worden zichtbaar door de steile afdaken in de vorm van spitse dakkapellen, die steil naar de hemel wijzen. „Iedere afdeling krijgt een eigen huis. Bovendien worden de vloeren verdiepingen gebouwd zoals in woonhuizen – met een gemeenschappelijk niveau en kantoren om zich terug te trekken", legt Lechevalier het concept uit. Het eerste idee was een stalen dak. Maar het moet fijner en lichter lijken. "We waren op zoek naar een materiaal dat perfect past bij de details, omdat de afdaken eruit zien als origami," zegt de architect van het wordingsproces. PREFA Aluminium kon aan alle gewenste criteria voldoen en dus viel de keuze op Prefalz met P.10-oppervlakken in prefawit. De uitvoering vond plaats in nauw overleg met de blikslager. Het ging erom samen de beste oplossing te vinden voor dit buitengewone project.
Benoit Brisset was de projectmanager van het handwerkbedrijf Glot Couverture, dat verantwoordelijk was voor de uitvoering. Eenvoudig was het project niet. In totaal is er negen maanden gewerkt aan dit object. Op piekmomenten waren drie teams van 3 personen werkzaam op de bouwplaats. De bouwplaats bood echter weinig ruimte voor de vele bouwbedrijven die tegelijkertijd aan het werk waren. "We moesten de afzonderlijke onderdelen in de werkplaats voorbereiden en vervolgens naar de bouwplaats brengen. We hebben geprobeerd om zo weinig mogelijk tijd door te brengen op de bouwplaats zelf", zegt Brisset. "De plaats was krap en de timing was belangrijk." De speciale vorm van de puntige, hoge afdaken vereiste veel vaardigheid en ervaring. Brisset en zijn team creëerden in eerste instantie drie prototypes. "We hebben veel uitgeprobeerd en getest om de optimale uitvoering te vinden", zegt Brisset. Het ontwerp moest worden overgebracht naar de volgende dimensie. "De tekeningen waren in 2D. We moesten ze in 3D maken", vertelt Benoit Brisset over de grootste uitdaging van dit project. De afdaken bestaan uit veel zeer verschillende oppervlakken. "Ieder afdak is anders", aldus de ambachtsman. Er was veel fijngevoeligheid en gepriegel nodig om ervoor te zorgen dat de afzonderlijke onderdelen aan het einde perfect op elkaar pasten. "Op het punt waar de onderdelen elkaar ontmoeten, zagen we pas hoe we precies we gewerkt hadden", zegt de verantwoordelijke projectleider. Vandaag de dag schittert het gebouw, dat meer dan 100 meter lang is, met Prefalz in wonderschoon wit.
